Eind van de jaren 80 van de vorige eeuw volgde ik een detailhandelsopleiding en werd metname geboeid door het vak commerciële economie. Wie is die consument, hoe is die te beïnvloeden en hoe daar mee om te gaan als bedrijf. Aansluitend volgde ik een NIMA opleiding en leerde aan het begin van de jaren 90 (de hoogtijd dagen van de marketing?) de marketing wetten van ‘klant gericht denken’.

Want marketing is toch niets meer en niets minder? En volgens mij begrijpt iedereen die iets anders beweert niets van de basis van marketing. Eind jaren 90 begon iedereen  alles maar marketing te noemen om commercieel en klantgericht te lijken.
Neem bijvoorbeeld Telemarketeer, als er iets niet klant gericht is … Je moet namelijk wel erg met een bocht denken om via een ongevraagd telefoongesprek iemand een product te verkopen waar hij in de basis zelf behoefte aan heeft.

Mag marketing dan niets ongevraagd een consument aanbieden,natuurlijk wel, maar de basis hoort te liggen bij de consument, onderzoek, panels en analyse zal de behoefte van de consument in kaart moeten brengen. Ook mag (in mijn ogen) marketing een behoefte creëren. Mag een bedrijf dan niet bellen om producten te verkopen. Ook dat kan ik natuurlijk niet verbieden, maar noem het geen marketing! Want dat is het niet. Sterker nog het benoemen van sales tot marketing is de dood van de marketing geworden. Tijdens mijn NIMA-B opleiding zat een directeur van een groot bedrijf in de groep, niet dat hij het nodig vond de kennis tot zich te nemen, hij wilde enkel de termen leren om mee te kunnen praten. En dat had een signaal moeten zijn.
Marketing is een manier van denken. En heeft niets te maken met verkopen. Verkopen is het gevolg van goed marketing denken. Dan biedt je namelijk de juiste producten aan, spreekt de consument op de juiste manier aan eenvoudig genoeg omdat je je consument als bedrijf kent.

Wie kent zijn consument nog?