Afgelopen zondag zag ik, ter afsluiting van weer een wielerseizoen vol doping gevallen, een gesprek over ‘Het nieuwe wielrennen’ met journalisten, renner en een ploegleider. Tijdens een kort verslag van een medicus gaf deze specialist aan dat er nog veel onduidelijk was in de mogelijkheden van onderzoek.

En daar zit volgens mij de basis van het probleem rondom doping in de sport.
Dagelijks drink ik meer koffie dan qua norm goed zou zijn. Is er iemand die het mij verwijt? Hooguit mijn maag. Na een sportsessie in de fitness of op de squashbaan drink ik een fles energiedrank om zo snel mogelijk te herstellen. Is dat geen doping?

Wat is eigenlijk doping?
Wanneer ik de medicus goed begreep, wist hij het eigenlijk zelf niet goed te definiëren.
Wat moet een sporter dan, wanneer wij (het publiek, zijn doelgroep) van hem of haar verwacht met steeds groter snelheid, steeds verder de grenzen weet te tarten.
In het geval van de wielrenners verwachten we dat ze in drie weken met een gemiddelde van bijna 40 km per uur 3.000 kilometer fietsen. Bijvoorkeur met 3 tot 4 bergen onderweg van de buitencategorie. 
Natuurlijk keur ik doping af, het is een vervalsing competitie en slecht voor het gestel van de sporter op lange termijn. Los van dat het een slecht voorbeeld geef.

Wat mij verbaast is dat de bobo’s in de sport, van wie we (mogen) verwachten dat zij alles in het werk stellen om (top)sport mogelijk te maken nog steeds niet is gelukt voor de sport duidelijke en heldere regels op te stellen waaraan alle sporters zich dienen te houden en die redelijk en goed zijn voor het lichaam. NOC-NSF waar blijven jullie!?

In plaats van jagen op sporters misschien eerst duidelijk en helder de regels formuleren.
Ik neem ondertussen nog een slok koffie en straks nog een extra grote energiebeker. Gelukkig belt er bij mij morgenochtend niemand aan die mijn plas en bloed wil controleren. Want ik val hard door de mand. Van mij geen persconferentie waarin ik huilend moet verklaren dat mijn droom in duigen is gevallen.